King Diamond - Trick or Treat

Μουσικά δεν ταιριάζει με το στυλ του blog, θεματολογικά όμως θερίζει. Ο King Diamond ξέρει να φτιάχνει καλές ιστορίες τρόμου και να τις μελωποιεί καλύτερα. Στο δίσκο του The Graveyard αναφέρεται σε έναν δήμαρχο που κακοποιεί την κόρη του και ρίχνει την ευθύνη για τα δικά του εγκλήματα στον υπηρέτη του. Αυτός συλλαμβάνεται και κλείνεται στο τρελοκομείο. Δεν θα αργήσει πολύ όμως να οργανώσει την απόδρασή του και την εκδίκηση που σκοπεύει να πάρει.

Το Trick or Treat είναι μια πρωτότυπη εκδοχή του γνωστού εθίμου του Halloween. Ο υπηρέτης έχει σκάψει εφτά λάκους, στον ένα από αυτούς βρίσκεται θαμμένη η κόρη του δημάρχου ο οποίος έχει μόνο τρεις ευκαιρίες για να βρει την κορούλα του. Σαρκασμός και ειρωνεία στα λόγια του υπηρέτη. Απόλαυση στα δικά μας αυτιά.

The only light inside this tomb

Is coming from so high above us

Watching through a tiny window
The moon is looking on

Down on your knees, down if you please
While I blindfold your eyes

The two of us are gonna play a little game
I think that I will call it, trick or treat
Let us go hide and seek, follow me into the night
Where the sun don't shine but the moon is bright

Lucy is sleeping in one of seven graves
Now, you decide which ones are trick or treat
Trick or treat, let us go hide and seek
I can only let you fail this twice
The third time you must be right

Lucy is sleeping in one of seven graves
Now, you decide which ones are trick or treat
You better start digging
She could be dying while we speak
You better start digging
Before the worms have their feast

How does it feel to be digging for someone you love?
How does it feel to be digging for love?
Oh, no, no, no, you failed again
That's not Lucy, that's someone else you've got
You blindfolded creep

I'm beginning to get the feel that you're
You're digging your own grave

Lucy is sleeping in one of seven graves
Only one left chance to save your daughter
You better start digging
She could be dying while we speak
You better start digging
Before the worms have their feast

The only light inside this graveyard
Is coming from so high above us
Watching from the blackened sky
The moon is looking on

Down on your knees, dig if you please
While I blindfold your brain
One blow to the back of the head and
He is face down, down in Lucy's grave

Lucy is sleeping in one of seven graves
Her daddy won but I am winning now
I'm dragging him back, back to the tomb
I'm dragging him back and I'm tying him down

Αγάπη πιο Κρύα από το Θάνατο - Όσο λευκά ειναι τα χέρια της

Να τιμήσουμε και λίγο τα εγχώρια προϊόντα και ένα συγκρότημα που το ανακάλυψα τυχαία στο youtube. Το ποιητικό τους όνομα μου κίνησε το ενδιαφέρον, οι πρώτες νότες από το μουσικό παιχνίδι συνέχισαν να με κεντρίζουν και η απλή του μελωδία με συγκίνησε. Ένας στίχος όλος και όλος. Η απλότητα σε όλο της το μεγαλείο. Ακούστε το και εσείς.



Η ψυχή μου είναι τόσο μαύρη
Όσο λευκά είναι τα χέρια της

Anathema - Alternative 4

Η πρώτη μου επαφή με το είδος έγινε με τους Anathema και με το δίσκο τους Alternative 4. Αντιγραφή τότε σε κασέτα και δώστου όλη τη μέρα στο στερεοφωνικό να την λιώνω. Δεν άργησε και η μέρα που αγόρασα το cd παιδί του λυκείου ήμουν και όσοι με ξέρουν είναι γνώστες της συχνότητας που επισκοφτόμουν τα δισκοπωλεία. Οι πρώτες νότες του Shroud of False που οδήγησαν στο φοβερό και τρομερό Fragile Dreams, στο ρυθμικό Empty, στο στενάχωρο Lost Control. Να ψάχνω με μανία να βρω τον πιο πεσιμιστικό στίχο, να ανοίγονται νέοι μουσικοί ορίζοντες μπροστά μου. Τότε το ομώνυμο τραγούδι δεν μου έκανε εντύπωση. Πλέον πιστεύω πως είσαι και να είναι το καλύτερο του δίσκου. Σαν είναι βγαλμένο μέσα από έναν από τους καλύτερους δίσκους στην ιστορία του μέταλ του Eternity.



It's killing you, you're killing me
I'm clinging on to my sanity
All I need is a short term remedy
Come and hide me from this terrible reality...

Dreaded memories flood back to me
But there's still a willful mind behind these cold
psychotic eyes
Now I tread this path so differently
I've opened my mind and darkened my entire life.

I'll dance with the angels to celebrate the holocaust,
And far beyond my far gone pride,
Is knowing that we'll soon be gone,
Knowing that I'll soon be gone...

Alcest - Les Iris

Δεν μπορούσα να μη το βάλω. Τώρα το ανακάλυψα και έμεινα. Λιώστε το

Death In June - All Pigs Must die

Να και ένα τραγούδι που τα έχει όλα. Μελωδική γαλήνια εισαγωγή που συνεχίζει στο ίδιο πλαίσιο και στο υπόλοιπο κομμάτι που συνδυάζεται άψογα με τη βραχνή φωνή του τραγουδιστή και τους στίχους που αποτελούν μίγμα οργής, πόνου και στεναχώριας. Απολαύστε



All pigs must die
This ain't August '69
All pigs must die
7 & 7 - Sieg Heil - sublime!
Their trotters are in the mud
They're better off with the son of God
They had no idea
Not even close, not even near
All pigs must die
This ain't August '69
All pigs must die
7 & 7 - Sieg Heil - sublime!

All pigs must die
This is August '99 (that was August '99)
All pigs must die
Their stolen riches are really mine
Cover their faces in blood
They're better off with the son of God
All pigs must die
This is August '99
The law of The claw will make them mine

Shining

Φεστιβάλ κινηματογράφου παρακολουθώ και έχω καιρό να γράψω οπότε ποια θα είναι η νέα ανάρτηση; Κάτι από ταινία βέβαια. Τι καλύτερο από την ταινία που ο σκηνοθέτης της είχε πει πως θα κάνει μια ταινία τρόμου που θα πει τα πάντα σχετικά με αυτόν. Τα λόγια είναι περιττά. Απολαύστε μια από τις πολλές σκηνές. Όσοι δεν την έχετε δει είστε απαράδεκτοι

Lost Highway

Μια από τις καλύτερες ταινίες του Lynch που δεν καταλαβαίνεις Χριστό αλλά παρακολουθείς και δεν χάνεις πουθενά το ενδιαφέρον. Χαοτικές εναλλάγες, άσχετα πλάνα μεταξύ τους, κολλάζ εικόνων αλλά δεν πτοείσαι, εκεί την παρακολουθείς και τη λατρεύεις. Κάπου εκεί στην αρχή ένας μυστήριος τύπος εμφανίζεται μπροστά από τον πρωταγωνιστή. Έχει περίεργη χλωμή όψη και χαμογελάει ύπουλα. Σε ένα πάρτυ παίρνει την πρωτοβουλία και τον πλησιάζει, του μιλάει και μια από τις πιο τρομακτικές σκηνές στην ιστορία του κινηματόγραφου ξετυλίγεται στην οθόνη μας. Απολαύστε

Edgar Allan Poe - Το πηγάδι και το εκκρεμές

Έφτασε και η ώρα για λίγη λογοτεχνία και τον μεγαλύτερο συγγραφέα, ποιητή τρόμου. Μια μικρή ιστορία είναι το Πηγάδι και το Εκκρεμές που όμως δεν σου αφήνει διέξοδο να γλιτώσεις και σε πολιορκεί στενά μέχρι το τέλος. Ίσως από τα πιο εμπνευσμένα του κείμενα. Ακόμα και το λυτρωτικό φινάλε δεν σε αφήνει με αίσθημα αγαλλίασης παρά μόνο παρατείνει τον πόνο σου. Διαβάστε την αρχή και ελπίζω σύντομα να το διαβάσετε και όλοκληρο

Ένιωθα ζάλη, αναγούλα

Μισοπεθαμένος απ’ το φοβερό μαρτύριο της αναμονής, κι όταν τελικά μου έλυσαν τα δεσμά και μ’ έβαλαν να καθίσω άρχισα να χάνω τις αισθήσεις μου.

Η καταδικαστική απόφαση, η τρομερή θανατική απόφαση ήταν τα τελευταία λόγια που έφτασαν στ’ αυτιά μου.

Από κείνη την ώρα οι φωνές των ιεροεξεταστών έμοιαζαν μ’ ένα ακαθόριστο μουρμουρητό, μου έφερνε στο νου την αέναη περιστροφή – ίσως γιατί η φαντασία μου το παρομοίαζε με το βουητό που κάνει η ρόδα του νερόμυλου.

Αυτό όμως δεν κράτησε πολύ, έπειτα από λίγα λεπτά έπαψε κι εκείνο να αντηχεί στ’ αυτιά μου, τα μάτια μου όμως έβλεπαν ακόμα, αν και το κάθε τι μου φαίνονταν παραμορφωμένο, υπερβολικό!!

Έβλεπα τα χείλια των μαυροφορεμένων κριτών μου. Μου φαίνονταν ολόασπρα, πιο άσπρα κι απ’ το χαρτί που γράφω αυτές τις λέξεις, και τόσο λεπτά και σφιγμένα που το πρόσωπο καταντούσε μια καρικατούρα, σφιγμένα μ’ αποφασιστικότητα, μ΄ ακλόνητη θέληση, μ’ αυστηρή περιφρόνηση για τους σωματικούς πόνους και τα’ ανθρώπινα βασανιστήρια.

Είδα την απόφαση της μοίρας μου να βγαίνει από αυτά τα χείλια. Τα είδα να σαλεύουν προφέροντας φοβερές λέξεις. Τα είδα να σχηματίζουν τ’ όνομα μου κι ανατρίχιασα γιατί δεν άκουσα κανένα ήχο. Είδα για λίγες έξαλλες στιγμές φρίκης να κυματίζουν ανάλαφρα οι βαριές κουρτίνες που σκέπαζαν τον τοίχο της κάμαρας. Έπειτα το βλέμμα μου έπεσε στα εφτά ψηλά κεριά που ορθώνονταν πάνω στο τραπέζι. Στην αρχή έμοιαζαν με παρήγορες μορφές, έγιναν αστραφτεροί άγγελοι που θα μ’ έσωζαν. Έπειτα όμως, ξάφνου, ένα ακράτητο κύμα αναγούλας με πλημμύρισε κι ένιωσα το σώμα μου να ηλεκτρίζεται σα να είχα αγγίξει το σύρμα μιας μπαταρίας κι οι άσπροι άγγελοι έγιναν αδύναμα φαντάσματα με κεφάλι από φλόγα που άδικα θα περίμενα να με βοηθήσουν.

Σα μια πλούσια μελωδία τρύπωσε μες το νου μου η σκέψη πως ο τάφος θα ήταν μια γλυκιά ξεκούραση, τρύπωσε σιγά σιγά και αθόρυβα κι έκανε πολλή ώρα μέχρι ν’ αποκρυσταλλωθεί, τη στιγμή όμως που το μυαλό μου άρχιζε επιτέλους να τη νιώθει και να την αντικρίζει με ηδονή οι μορφές των δικαστών χάθηκαν μεμιάς, μαγικά θαρρείς από μπροστά μου. Τα ψηλά καντηλέρια εξαφανίστηκαν, η φλόγα τους έσβησε, πυκνό σκοτάδι απλώθηκε, οι αισθήσεις μου χίμησαν σ’ ένα τρελό κατήφορο που’ μοιάζε με το κατρακύλισμα της ψυχής στον Άδη. Έπειτα κυριάρχησε η νύχτα κι η σιγή.

Είχα λιποθυμήσει μα δε μπορώ να πω πως είχα χάσει τέλεια την αίσθηση του τριγύρω κόσμου. Τι μου απόμενε από τις αισθήσεις μου δεν μπορώ να το προσδιορίσω, ούτε καν να το περιγράψω, κι όμως δεν ήμουν τέλεια αναίσθητος. Βαθύς ύπνος – όχι! Παραλήρημα – όχι! Λιποθυμιά – όχι! Θάνατος – ούτε! Ακόμα και μες τον τάφο δε σβήνουν όλα. Ειδαλλιώς δεν υπάρχει αθανασία για τον άνθρωπο. Όταν ξυπνάμε κι απ’ τον πιο βαθύ ύπνο, ξεσκίζουμε το ανάερο πέπλο κάποιου Ονείρου. Κι όμως, ένα λεπτό αργότερα (τόσο αιθέριο είναι το πέπλο) δε θυμόμαστε πια αυτό που ονειρευτήκαμε. Όταν, μετά τη λιποθυμιά, ξαναγυρνάμε στη ζωή περνάμε από δυο στάδια, πρώτο ξυπνάει το μυαλό, το πνεύμα. Δεύτερη η συναίσθηση του υλικού κόσμου, της ύπαρξης. Είναι πολύ πιθανό πως αν καταφέρναμε να θυμηθούμε τις εντυπώσεις του πρώτου θα τις βρίσκαμε γεμάτες απ’ την ενθύμηση του χάους. Κι αυτό το χάος τι είναι; Πως μπορούμε να ξεχωρίσουμε το σκοτάδι του από το σκοτάδι του τάφου; Κι αν δεν μπορούμε πάντα να θυμηθούμε τις εντυπώσεις του πρώτου σταδίου συχνά δεν έρχονται απρόκλητες, μετά από καιρό στα όνειρα μας γεμίζοντας μας μ’ απορία; Εκείνος που ποτέ δε λιποθύμησε δε θα βρει παράξενα παλάτια κι ανεξήγητα γνώριμες μορφές να ξεπηδούν μεσ’ από τις φλόγες τις φωτιάς, δε θα δει ποτέ να πλανιόνται στον αέρα οι θλιμμένες οπτασίες που οι πολλοί δεν αντικρίζουν, δε θα αναρωτηθεί ποτέ του πως του είναι γνωστή η ευωδιά αυτουνού του άγνωστου λουλουδιού, ούτε θα σταματήσει ποτέ γεμάτος απορία μπροστά σε κάποια γνώριμη μελωδία που ακούει για πρώτη φορά.

Agalloch - You were but a ghost in my arms

Dark Folk λέγεται το είδος και σίγουρα έχει μια θέση εδώ λόγω ονόματος κιόλας. Δεν τους ήξερα, πρόσφατη ανακάλυψη με παγωμένη αισθητική. Εξαιρετικό με μία λέξη.




Like snowfall, you cry a
silent storm.
Your tears paint rivers on
this oaken wall...

Amber nectar, misery ichor,
Cascading in streams of hallowed form.
For each stain, a forsaken shadow.

You are the lugubrious spirit,
Etched in the oak of wonder.
You are the sullen voice and
the silent storm.

Each night I lay, awakened by
her shivering silent voice,
From the shapes in the corridor
walls.
It pierces the solitude,
Like that of a distant scream,
In the pitch black forest of
my delusion...

With each passing day,
A deeper grave...

Why did you leave me to die?
Why did you abandon me?
Why did you walk away,
And leave me bitterly yearning?

Her haunting, contorted despair
was etched into the wood's grain.
Though fire rages within me,
No fire burns fiercer than her desire.
The shape whispers my name...

I, damn this oak.
I, damn her sorrow.
I, damn these oaken corridors,
That bear the ghosts of those
I've thrown away.

Though tempted I am to caress
her texture divine
And taste her pain sweet,
Sweet like brandy wine.
I must burn these halls,
These corridors,
And silence her shrill
tormenting voice,
Forever...

Like snowfall, you cried
a silent storm.
Your tears stain this dust in my hands.

But from this ashen gray, her voice,
Whispers my name...

You were the lugubrious spirit,
Who haunted the oak of wonder.
You were the geist that warned,
This frozen silent storm.

You were but a ghost in my arms.

Silent Hill 4: The Room

Ας ξεφύγουμε λίγο από τα ''σατανικά'' τραγούδια και ας αλλάξουμε θεματολογία περνώντας στα βιντεοπαιχνίδια. Για ποιο άλλο θα μιλήσουμε; Μα φυσικά για το πρώτο που έλιωσα μετά από πολύ καιρό που είχα να παίξω και δεινοπάθησα μέχρι να τερματίσω. Θα σας δείξω τα πρώτα λεπτά του παιχνιδιού που είναι αρκετά κατατοπιστικά και για τη συνέχεια. Ο ήρωας μας ξυπνάει μια μέρα σαν όλες τις άλλες αλλά συνειδητοποιεί κάτι περίεργο. Η πόρτα του σπιτιού του είναι κλειδωμένη με αλυσίδες από μέσα. Ναι καλά ακούσατε, από μέσα. Πάνω της γραμμένη η φράση Dont go out. Κοιτάει έξω από το παράθυρο και η ζωή συνεχίζεται φυσιολογικά. Η γειτόνισσα από το δίπλο διαμέρισμα του χτυπάει την πόρτα και επειδή δεν παίρνει απάντηση φεύγει σαν να μην έχει γίνει τίποτα. Ξαφνικά ακούγεται ένας θόρυβος από το μπάνιο και ο ήρωας βλέπει μία τρύπα να έχει ανοιχτεί. Παίρνει την απόφαση να μπει μέσα και όπου τον βγάλει. Κρίμα που δεν έχετε το χειριστήριο να δονείται όση ώρα βρίσκεστε μέσα στο τούνελ. Ένας κόσμος αβεβαιότητας και παραδόξων μόλις ξεκίνησε. Welcome to Silent Hill

Diamanda Galas - Litanies of Satan

Δεν ξέρω τι ακριβώς γίνεται με αυτό το ''τραγούδι''. Δεν ξέρω καν αν μπορείς να το χαρακτηρίσεις τραγούδι. Δεν την ήξερα τη Diamanda Galas, ούτε τώρα την ξέρω. Βλέποντας τα βιντεάκια της στο ίντερνετ ανατριχιάζω όχι από δέος και θαυμασμό αλλά από φόβο. Κάπως έτσι ένιωσα και όταν άκουσα τυχαία αυτό. Την πρώτη φορά το έκλεισα αμέσως. Μια ακατονόητη γλώσσα που όμως σε κάνει να νομίζεις πως λαμβάνεις μέρος σε μια σατανική τελέτη, όχι γραφική όμως αλλά αληθινά τρομακτική. Τσεκάροντας το βίντεο καταλαβαίνεις πως η τύπισσα δίνει την πιο πειστική ερμηνεία δαιμονισμένης από όσες έχουμε δει και χωρίς καλλωπισμούς παρακαλώ. Δεν ξέρω αν είναι καλό. Ξέρω πως ότι σε φοβίζει συνήθως σε γοητεύει αν το αφήσεις να σε πάρει με το μέρος του. Δεν υπόσχομαι πάντως πως θα το κάνω με αυτο το τραγούδι. Aν κάποιος γνωρίζει περισσότερα από εμένα περιμένω με ενδιαφέρον τις επισημάνσεις του

Type O Negative - Black Sabbath From a Satanic Perspective

Τους Black Sabbath τους ξέρετε σχεδόν όλοι. Ήταν στις αρχές της δεκαετίας του 70 που κυκλοφόρησαν τον πρώτο τους ομώνυμο δίσκο. Έκαναν κάτι πρωτόγνωρο για την εποχή εκείνη, έδωσαν στην μουσική τους ένα βαρύ, βαθύ και αργόσυρτο ήχο που μέχρι τότε δεν είχε ακουστεί. Ένας κριτικός έγραψε πως ακούγεται σαν βαρύ μέταλλο (heavy metal) και έτσι βαφτίστηκε ένα από τα πολυαγαπημένα είδη μουσικής. Το ομώνυμο τραγούδι είχε ένα σκοτεινό υπόβαθρο τόσο μουσικά όσο και στιχουργικά καθώς αναφερόταν στη συνάντηση ενός ανθρώπου με τον Σατανά πρόσωπο με πρόσωπο.

Οι Type O Negative(των οποίων ο τραγουδιστής μας πέθανε πριν λίγο καιρό) διασκεύσαν το τραγούδι στα μέσα της δεκαετίας του 90 για την tribute συλλογή Nativity In Black μεταμορφωνόντας σε πιο βαρύ και σίγουρα πιο τρομακτικό. Μετά από αρκετά χρόνια o τραγουδιστής τους Peter Steele έκανε το βήμα παραπάνω αλλάζοντας τους στίχους του τραγουδιού που πλέον αναφέρονται στην ίδια συνάντηση αλλά μέσα από την οπτική γωνία του Σατανά. Ίσως η πιο ολοκληρωμένη διασκευή που γράφτηκε ποτέ




Who is she that kneels - so respectfully before me
A virgin of snow white - purity
Do not fear - my fortunate one
Let us consummate our igneous union

Ave ave satanas
Ave ave satanas
Ave ave satanas
Ave ave satanas

I am the shadow - with the eyes, eyes of fire
I will fulfill your every - hellish desire
Come sit on this throne - here beside me and be mine
And we'll watch the flames get higher and higher and higher and
higher...

Ave ave satanas
Ave ave satanas
Ave ave satanas
Ave ave satanas

This is just the start dear friends
For i have come to claim revenge
My victims turning, running scared
You people better go and beware

Your weak god can not help you now

Come, we will play in the fire

Worship the sun
Worship no one
Worship the sun
Worship no one
Worship the sun
Worship no one

Μy Dying Bride - For My Fallen Angel

Δεν θα μπορούσε να γίνει καλύτερη αρχή από αυτό το τραγούδι, αλλά σίγουρα θα μπορούσε να υπάρξει πιο πρωτότυπη. Kάπου εκεί στο 1996 οι My Dying Bride κυκλοφορούν το Like Gods of the Sun με τους πρώτους έντονους πειραματισμούς να κάνουν την εμφάνιση τους. Tα death metal φωνητικά μετά και το The Angel and the Dark River αφήνονται για λίγο (όπως αποδείχθηκε) στην άκρη. Δυστυχώς στο συγκεκριμένο δίσκο περιορίζεται και η χρήση του βιολιού που έδινε στη μουσική τους μια άλλη διάσταση. Αυτό συμβαίνει τουλάχιστον μέχρι το τελευταίο τραγούδι, το For My Fallen Angel, που το βιολί γίνεται οδηγός στο καλύτερο κομμάτι του δίσκου. Ξεκινάει με μια πανέμορφη μελωδία, απλή αλλά ουσιαστική που ακολουθείται από τη βραχνή φωνή του Aaron να απαγγέλει τους υπέροχους στίχους που έγραψε ο ίδιος προσπάθωντας να εκφράσει τα συναισθήματα της απώλειας. Μετά το τέλος του τέταρτου στίχου η μελωδία γίνεται ακόμα πιο ανατριχιαστική, πιο ταξιδιάρικη και οι στίχοι συνεχίζουν να καθηλώνουν. Το ακούς από την αρχή μέχρι το τέλος, χωρίς διακοπές, χωρίς να σκέφτεσαι, αφήνεσαι, παραδίνεσαι.

As I draw up my breath
And silver fills my eyes
I kiss her still
For she will never rise

On my weak body
Lays her dying hand
Through those meadows of Heaven
Where we ran

Like a thief in the night
The wind blows so light
It wars with my tears
They won't dry for many years

Loves golden arrow
At her should have fled
And not Death ebon dart
To strike her dead

Εισαγωγή

Καλώς ήρθατε και από εδώ :) Το http://argram.blogspot.com θα μείνει όπως είναι χωρίς καινούριες δημοσιεύσεις. Έτσι και αλλιώς καιρό είχα να ασχοληθώ μαζί του, τον έκανε τον κύκλο του, περπάτησε την περίμετρο του τετραγώνου του, έριξε τον κύβο του. Επειδή δυστυχώς για εσάς όμως μου αρέσει να γράφω θα συνεχίσω να το κάνω. Αυτό το blog θα είναι το πρώτο από τα επόμενα που θα δημιουργηθούν. Μην ρωτάτε για το πότε. Μπορεί και σήμερα, μπορεί αύριο, μπορεί και μετά το θάνατο μου. Δεν χρειάζονται βιασύνες και ανυπομονησίες. Σίγουρα πάντως το καθένα θα έχει ξεχωριστή θεματολογία για να μην μπερδεύουμε τα μπούτια μας και δεν ξέρουμε που ανήκουμε.

Μην σας τρομάζει ο τίτλος. Όποιος μπαίνει εδώ δεν θα χρειαστεί να αυτοκτονήσει κατά την έξοδό του, ούτε και ο υποφαινόμενος σκοπεύει να κάνει κάτι τέτοιο. Η χρησιμότητά του θα είναι να βγάλουμε προς τα έξω τον μελαγχολικό εαυτό, το σκοτάδι που κρύβουμε βαθιά μέσα μας. Πως θα γίνει; Μα πως αλλιώς με την τέχνη. Με δικά μου κείμενα; Δεν αποκλείεται; Με δημιουργίες άλλων; Αυτό επιβάλλεται. Ποιήματα, λογοτεχνία, τραγούδια, σκηνές από ταινίες,δημοσιεύσεις σε άλλα blog, ό,τι τραβάει η όρεξη σας. Θα χρειαστώ και τη βοήθεια σας. Ξέρετε κάτι σκοτεινό που το αγνοώ; Ενημερώστε με να το μάθουν και οι υπόλοιποι. Εισέρχεστε με δική σας ευθύνη στον κόσμο της μελαγχολίας, της απόγνωσης ή όποιου άλλου δυσάρεστου προκύψει. Εξάλλου οι πόρτες είναι ανοιχτές..